DIAGNOZA I TERAPIA LOGOPEDYCZNA

Pomagamy małym dzieciom, przedszkolnym, szkolnym, młodzieży z takimi zaburzeniami wymowy jak np. seplenienie, rotacyzm, jąkanie, terapią dzieci z niedosłuchem, rozszczepem.

W trakcie terapii logopedycznej zapobiegamy, rozpoznajemy oraz usuwamy wad wymowy. W procesie terapii logopedycznej bardzo ważne jest, zaangażowanie dziecka, ale również jego rodzica.

Dziecko powinno uczestniczyć w zajęciach systematycznie, a opracowany materiał rodzic utrwala z dzieckiem w domu. Włączenie się rodziców w proces terapii pozwala na lepsze wyniki w ćwiczeniach prawidłowej wymowy i szybszej jej automatyzacji w mowie spontanicznej. 
 
Tylko systematyczne, krótkie (ok. 10 min.) ćwiczenia i współpraca z rodzicami gwarantują sukces prowadzonej terapii.

Do najczęściej spotykanych zaburzeń mowy z którymi rodzice zgłaszają swoje dzieci jest:

  1. seplenienie międzyzębowe występujące w czasie wymawiania takich głosek jak np.: t, d, n, s, z, c, dz - wówczas język wsuwany jest między zęby,

  2. seplenienie proste podczas, którego najczęściej następuje zamiana głosek sz, ż, cz, dż na s, z, c, dz, bądź też na ś, ź, ć, dź np. zamiast szatnia mówi satnia,

  3. rotacyzm czyli brak głoski r lub głoska r jest zastępowana głoską l albo j. Może też być wymawiana nieprawidłowo.

  4. bezdźwięczność jest wtedy, gdy głoski dźwięczne ulegają ubezdźwięcznieniu
    np. woda – fota, mowa jest cicha, niewyraźna.

Układanie Blocks
pexels-cottonbro-3661386.jpg

DIAGNOZA I TERAPIA NEUROLOGOPEDYCZNA

Głównym celem terapii neurologopedycznej jest diagnoza i terapia zaburzeń mowy o podłożu neurologicznym, czyli takich, które powstały u dziecka na skutek uszkodzenia lub dysfunkcji układu nerwowego.

Terapia neurologopedyczna prowadzona jest u dziecka

  • z tzw. grupy ryzyka: urodziło się z ciąży o nieprawidłowym przebiegu, z trudnościami okołoporodowymi,

  • które jest wcześniakiem, długotrwale przebywało w inkubatorze, było karmione sondą,

  • u którego zdiagnozowano zaburzenia neurologiczne, zespół genetyczny, zaburzenia ze spektrum autyzmu, opóźnienie psychoruchowe,

  • u którego obserwuje się nadmierne ślinienie się i stale otwarte usta,

  • które ma problem z jedzeniem: odmawia przyjmowania pokarmów o stałej konsystencji, ma trudności z gryzieniem i połykaniem, nie lubi twardych pokarmów,

  • które ma problem z mówieniem np. ma wadę wymowy lub np. gdy roczne dziecko nie wypowiada podstawowych słów, dwuletnie, a nawet trzyletnie dziecko nie mówi nic albo mówi bardzo mało i niewyraźnie.

 

DIAGNOZA I TERAPIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ (SI)

Metoda integracji sensorycznej jest jedną z najnowszych kompleksowych metod terapeutycznych w Polsce. Stosowana jest w odniesieniu do dzieci z opóźnieniami w rozwoju psychoruchowym, mowy, trudnościami w nauce szkolnej i z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego.

Co to jest integracja sensoryczna i na czym polega?

Integracja sensoryczna to proces neurologiczny, w którym mózg otrzymuje informacje ze wszystkich zmysłów, które następnie rozpoznaje, interpretuje, segreguje, łącząc ze sobą i z wcześniejszymi doświadczeniami, a następnie odpowiada adekwatną reakcją.


Jeżeli informacje płyną w sposób zintegrowany (w prawidłowej organizacji) mózg może ich użyć do formowania percepcji zachowania, uczenia. Natomiast jeżeli strumień informacji jest niezintegrowany (w nieprawidłowej organizacji) to wówczas funkcjonowanie systemu nerwowego jest zakłócone, a co za tym idzie funkcjonowanie dziecka w jego codziennym życiu też jest zaburzone.

Zaburzenia procesów SI wpływają negatywnie na wiele obszarów funkcjonowania dziecka. Opóźniają kształtowanie zdolności komunikacyjnych, rozwój motoryczny, społeczny i emocjonalny i występują między innymi u dzieci z deficytem uwagi (ADD), z zespołem nadpobudliwości ruchowej (ADHD), a także z zespołami genetycznie uwarunkowanymi.

pexels-eren-li-7169321.jpg
 
 
pexels-cottonbro-4709858.jpg

TERAPIA RĘKI

Głównym celem terapii ręki jest usprawnianie precyzyjnych ruchów palców i całej dłoni oraz dostarczenie dziecku odpowiednich wrażeń dotykowych w zakresie czucia głębokiego /proprioceptywnego/ i powierzchniowego. Ćwiczenia w formie zabawy rozwijają sprawność ruchową dłoni dziecka, umiejętność chwytu oraz koordynację pomiędzy dłońmi, potrzebną do wykonywania różnych funkcji, w tym precyzyjnych takich jak nauka pisania.

Podczas zajęć diagnozujemy napięcie mięśni dłoni, rodzaj chwytu narzędzia pisarskiego i jego nacisk na kartkę, a następnie w ramach terapii stosujemy masaże i ćwiczymy potrzebne umiejętności. Terapia prowadzona jest w formie zabawy, a główny nurt jaki przyświeca w czasie zajęć to podążanie za dzieckiem.

 

OCENA ROZWOJU PSYCHORUCHOWEGO

Test służący do oceny rozwoju psychoruchowego dziecka w wieku od 1 miesiąca życia do ukończenia 9 roku życia.

Dzieci w klasie sztuki
Nauczyciel pomaga studenta

NAUKA CZYTANIA I PISANIA / TRUDNOŚCI SZKOLNE

Terapia pedagogiczna ma na celu pomoc dziecku w niwelowaniu niepowodzeń szkolnych takich jak:

  • specyficzne trudności w czytaniu (dysleksja)

  • specyficzne trudności w opanowaniu, czytelnego pisma, o niskim poziomie graficznym (dysgrafia),

  • specyficzne trudności w opanowaniu poprawnej pisowni, w szczególności pod względem ortograficznym (dysortografia),

  • trudności w liczeniu, generalnie z opanowaniem materiału z matematyki (dyskalkulia)

 
 
 

TERAPIA MIOFUNKCJONALNA WG A. KITTEL

Pod pojęciem zaburzeń miofunkcjonalnych należy rozumieć przede wszystkim nieprawidłowe połykanie u dzieci w różnym wieku. Oznacza to, że język podczas połykania napiera na zęby lub jest wciskany między zęby. Wówczas najczęściej u dziecka występuje sygmatyzm między zębowy.

A wtedy konwencjonalny sposób terapii nie przyniesie oczekiwanych efektów.


Celem terapii miofunkcjonalnej jest koordynacja pracy mięśni języka tak, by język mógł samodzielnie transportować ślinę i pożywienie.

Dzieci w krytym placu zabaw
Terapia autyzmu

KOMUNIKACJA ALTERNATYWNA I WSPOMAGAJĄCA SYSTEMEM PECS

PECS (Picture Exchange Communication System)

 

to opracowana przez Lori Frost i Andrew S. Bondy metoda komunikacji alternatywnej i wspomagającej skierowana do osób ze spektrum autyzmu lub z innymi zaburzeniami rozwojowymi.